Zelfvoorziening – moestuin

Zelfvoorziening.

Als we een klein gebied hebben, en we gaan verschillende gewassen verbouwen, laten we aannemen dat er een moestuin is. In zo'n tuin groenten, fruit, kruiden en bloemen worden in een gemeenschappelijk bed gekweekt, mooi maken, harmonieuze compositie.

In onze tuin hebben we een klein stukje omheind, waarop we een moestuin hebben aangelegd. Wanneer dan ook, als ik ernaar kijk vanuit de ramen van het huis of vanuit een ander deel van de tuin, ik sta versteld, hoeveel charme kan zo iemand hebben, traditionele tuin. Er was genoeg ruimte voor een kas en ernaast een kleine patio. De tuin is volgens een onregelmatig plan aangelegd, we hebben het echter in vier delen verdeeld, wat het gebruik van vruchtwisseling vergemakkelijkt. Het wordt doorsneden door talrijke paden, en in het centrale deel is er een vijver.

Naast groenten telen we ook bessen en appelbomen. De bomen vormen een verticale lijn – zijn geplant ca. 2 m een ​​van de andere en vastgemaakt aan de palen. De takken zijn kort door systematisch snoeien en groeien uit één tak, hoofdstam. Dergelijke bomen creëren een interessant verticaal accent. We telen ook snijbloemen in de moestuin: leeuwen monden, gladiolen en zinnia, en hier en daar ook zonnebloemen. Langs de paden groeit tijm, salie, lavendel en andere kruiden, waarvan we veel uit zaad groeien.

Om de moestuin er ook in de winter interessant uit te laten zien, er is een kleine uitvinding nodig. De randen van de paden kunnen worden beplant met groenblijvende planten, dat de tuin een duidelijke structuur krijgt en geen deprimerende indruk geeft. Aantal groenten, die ook in de winter groen blijven, het is verrassend groot, om bijvoorbeeld spruitjes te noemen (in de volksmond bekend als spruitjes), savooiekool, boerenkool, broccoli of. In de winter kunnen we speciale beschermende tuinhoezen gebruiken in de moestuin, bij voorkeur klei of gemaakt van transparant plastic.